22 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα της Γης

 

Από τις 22 Απριλίου του 1970 γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα της Γης. Θέμα της φέτος είναι «Να επενδύσουμε στον πλανήτη μας». Να δράσουμε με θάρρος, να καινοτομήσουμε, να εφαρμόσουμε με τρόπο που προωθεί την ισότητα.

Στα πλαίσια της Ημέρας της Γης, χιλιάδες πολίτες από όλο τον κόσμο απευθύνουν Ανοιχτή Επιστολή καλώντας τους ηγέτες και τους υπουργούς Παιδείας των χωρών των Ηνωμένων Εθνών να προωθήσουν την Εκπαίδευση για το Κλίμα τόσο στις διεθνείς διαπραγματεύσεις όσο και την ενσωμάτωσή της στα αναλυτικά προγράμματα των σχολείων. Καλούνται να διασφαλίσουν, σύμφωνα και με τους 17 Στόχους της Αειφορίας που έθεσε η UNESCO, ποιοτική εκπαίδευση για παιδιά νέους και ενήλικες για την αντιμετώπιση της Κλιματικής Κρίσης με τον απαραίτητο σχεδιασμό, χρηματοδότηση και εφαρμογή.

Παράλληλα, χιλιάδες πολίτες καλούν για την υπογραφή μιας Παγκόσμιας Συμφωνίας για τα Πλαστικά, καθώς το πρόβλημα αυτό έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις. Σήμερα, μόλις 9% των πλαστικών που παράγονται ανακυκλώνεται. Το υπόλοιπο καταλήγει στους ωκεανούς, σε χωματερές, καίγεται παράγοντας καρκινογόνες διοξίνες, μεταφέρεται στην τροφική αλυσίδα και καταλήγει στη διατροφή μας. Μικροπλαστικά βρίσκονται πλέον παντού από τους ωκεανούς έως και μέσα στα σώματά μας. Όλα αυτά έχουν τραγικές συνέπειες για την υγεία μας, τα ζώα, τη φύση, την οικολογική ισορροπία. Υπάρχει λοιπόν ανάγκη για νομικά δεσμευτική Διεθνή Συνθήκη για τα πλαστικά, για κατάργηση των πλαστικών μιας χρήσης, προώθηση μιας κυκλικής οικονομίας και μέτρων που να εμποδίζουν τα πλαστικά να καταλήγουν στα οικοσυστήματα.

Ακόμη, η «Γρήγορη Μόδα» (Fast Fashion κατά το Fast Food), μας οδηγεί να αγοράζουμε συνεχώς νέα ρούχα, με αποτέλεσμα 40 εκατομμύρια τόνοι υφασμάτων (87% των ρούχων) να καταλήγουν σε χωματερές ή να καίγονται. Λιγότερο από 1% των ρούχων ανακυκλώνεται! 60% των ρούχων περιέχουν μικροπλαστικά. Γι’ αυτό συγκεντρώνονται υπογραφές που καλούν να προωθηθούν αλλαγές στη Βιομηχανία Ένδυσης, μείωση της κατανάλωσης, ανακύκλωση, έλεγχοι στον τρόπο παραγωγής και στις συνθήκες εργασίας, να μη χρησιμοποιείται παιδική εργασία κοκ.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γης λειτουργεί ως καμπανάκι κινδύνου για την ανάγκη να δράσουμε για την προστασία της φύσης και της βιοποικιλότητας, για την επιβίωσή μας σε αυτό τον πλανήτη.

 

Φώτης Ποντικάκης

Μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Πράσινων που συμμετέχουν στη συμμαχία «Πράσινο και Μωβ»

Μείωση και Ανακύκλωση ενάντια στην καύση

 

Με κάθε τρόπο προσπαθεί η κυβέρνηση να επιβάλει ιδιώτες και καύση των σκουπιδιών στο μέγα ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων. Βλέποντας τα τεράστια χρηματικά ποσά που διακυβεύονται, μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα επιδιώκουν με τις ευλογίες της κυβέρνησης τη δημιουργία εργοστασίων καύσης σκουπιδιών, αδιαφορώντας για τα προβλήματα υγείας που προκαλούν.

            Η καύση των σκουπιδιών, ιδιαίτερα όταν ανάμεσά τους υπάρχουν πλαστικά, εκλύει διοξίνες στην ατμόσφαιρα, οι οποίες είναι καρκινογόνες. Και βέβαια, τα υπολείμματα της καύσης, η τέφρα είναι άλλο ένα μεγάλο πρόβλημα στη διαχείρισή τους.

            Κι αν οι λόγοι δημόσιας υγείας κι οι επιπτώσεις στο περιβάλλον δεν αρκούν για να πούμε όχι στην καύση, ας αναλογιστούμε τι είδους πολίτες εκπαιδεύει η λογική της καύσης: Στέλνει το μήνυμα, «καταναλώνετε εσείς και δημιουργείτε σκουπίδια, και θα έρθει η ιδιωτική εταιρεία με ή χωρίς το Δήμο σας, να τα μαζέψει και να τα κάψει». Προωθεί από τη μια πλευρά τον καταναλωτισμό και από την άλλη την ανευθυνότητα των πολιτών. Παράλληλα, προσπαθεί να τους πείσει ότι είναι «φυσικό» να υπάρχουν «θυσιασμένες ζώνες», κάποιες περιοχές που πρέπει να θυσιαστούν, να δεχτούν τη ρύπανσή μας, την ατμοσφαιρική ρύπανση και τη μόλυνση του νερού και του εδάφους από αυτό τον τρόπο διαχείρισης των απορριμμάτων. Αυτό κατευθείαν παραπέμπει στην υποτιθέμενη «αναγκαιότητα» της κοινωνικής ανισότητας: Οι κάτοικοι των περιοχών όπου δημιουργούνται μονάδες καύσης σκουπιδιών, είναι οι «άτυχοι», αυτοί που θυσιάζονται μαζί με τις περιοχές τους, για να μπορούν οι υπόλοιποι να καταναλώνουν ανενόχλητοι ολοένα και περισσότερα και να δημιουργούν περισσότερα σκουπίδια.

            Κόντρα σε αυτή τη λογική των «θυσιασμένων ζωνών» και της δικαιολόγησης της κοινωνικής ανισότητας, σταθήκαμε στα Χανιά και στην Κρήτη επιλέγοντας ως λύση τη μείωση, επαναχρησιμοποίηση, κομποστοποίηση και ανακύκλωση των απορριμμάτων ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 στα Χανιά. Ήταν τότε που οι κάτοικοι του Ακρωτηρίου κινητοποιούνταν ενάντια στον σκουπιδότοπο του Κουρουπητού, όπου τα σκουπίδια αυτοαναφλέγονταν και καίγονταν ανεξέλεγκτα. Η πρόταση του οικολογικού κινήματος από το 1986 για τη λύση της Ανακύκλωσης αγνοήθηκε από την Αριστερά της εποχής που διοικούσε το Δήμο κι υιοθετήθηκε χρόνια αργότερα, μετά το 1991.

            Σήμερα, τα Χανιά πρωτοπορούν πανελλαδικά στην μείωση, επαναχρησιμοποίηση, κομποστοποίηση και ανακύκλωση των απορριμμάτων, χάρη στη μεγάλη μάχη που έδωσε το οικολογικό κίνημα στη δεκαετία του 1980 εδώ. Ακολούθησε ο συντονισμός των περιβαλλοντικών οργανώσεων της Κρήτης κι η εκστρατεία που οδήγησε στην υιοθέτηση αυτού του μοντέλου συνολικά στην Περιφέρεια Κρήτης, μειωση, επαναχρησιμοποίηση και ανακύκλωση.

            Οι πράσινες ιδέες πρωτοπορούν και δίνουν λύσεις σε μεγάλα κοινωνικά ζητήματα. Καιρός αυτή η φωνή να δυναμώσει.

Φώτης Ποντικάκης

Μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Πράσινων που συμμετέχουν στη συμμαχία «Πράσινο και Μωβ»

Να προστατέψουμε τις παραλίες μας

Η παραλία του Σταυρού

Φαλάσαρνα, Λαφονήσι, Μπάλος, Σταυρός αλλά κι όλες οι παραλίες των Χανίων αποτελούν στολίδια πολύτιμα που πρέπει να προστατέψουμε. Αποτελούν μνημεία της φύσης και του πολιτισμού, πολύτιμη πηγή ζωής για τα Χανιά που δεν πρέπει να χαθεί.

            Η αναμενόμενη αύξηση του τουρισμού δημιουργεί ασφυκτικές πιέσεις στους κατοίκους των Χανίων (πχ αδυναμία εξεύρεσης στέγης) αλλά και στο περιβάλλον και ιδιαίτερα στις παραλίες των Χανίων. Από την ανεξέλεγκτη επέκταση ομπρελοκαθισμάτων και κάθε λογής εμπορευματικών δραστηριοτήτων στις ακτές χωρίς την τήρηση νόμων και κανόνων, μέχρι τα σχέδια για μεγάλες ιδιωτικές επενδύσεις που απειλούν τις ακτές μας.

            Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι οι διάφοροι επίδοξοι μεγαλο-επενδυτές θα ξοδέψουν δικά τους χρήματα (κι όχι κρατικές κι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και δάνεια), πάλι έχουμε υποχρέωση να πάρουμε θέση. Πρόκειται για παρεμβάσεις σε απαράμιλλου κάλλους περιοχές, προστατευόμενες από το ευρωπαϊκό δίκτυο οικοτόπων NATURA 2000 (με την εξαίρεση του Σταυρού που πρέπει να ενταχθεί, καθώς εξαιρέθηκε παλιότερα λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων της εποχής). Πρόκειται για κοινή φυσική και πολιτιστική κληρονομιά όλων μας, κληρονομιά που πρέπει να αφήσουμε και στις επόμενες γενιές.

            Η κατασκευή ολόκληρων τουριστικών χωριών μέσα και δίπλα στις ακτές και τις προστατευόμενες περιοχές πχ για 800 άτομα δημιουργεί κατευθείαν προβλήματα όπως:

α) τι θα γίνεται με τα σκουπίδια,

β) τι κατανάλωση νερού θα υπάρχει και πώς θα φτάσει ως εκεί και μάλιστα σε μια περίοδο που μιλάμε για πρόβλημα λειψυδρίας το καλοκαίρι λόγω κλιματικής κρίσης,

γ) τι θα γίνει με την αποχέτευση των νέων τουριστικών χωριών,

δ) προστίθενται κατευθείαν 800 τουλάχιστον άτομα σε παραλίες που ήδη έχουν πληθώρα κόσμου το καλοκαίρι

ε) τι επιπτώσεις θα έχουν όλες οι παραπάνω παρεμβάσεις στο φυσικό περιβάλλον των παραλιών.

            Αν πραγματικά θέλουμε να προστατέψουμε τις παραλίες μας για μας και για τις επόμενες γενιές, θα πρέπει να δημιουργηθούν δημόσιοι φορείς διαχείρισης σε κάθε προστατευόμενη περιοχή με τη συμμετοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης της περιοχής, περιβαλλοντικών οργανώσεων, του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης, των πανεπιστημίων και αρμόδιων υπηρεσιών.

            Ο πραγματικός πλούτος της Κρήτης είναι το φυσικό και πολιτιστικό της περιβάλλον και τα μνημεία της. Αρκεί να τα προστατέψουμε αυτή την μοναδική κοινή μας κληρονομιά και να τη φροντίσουμε. Δε χρειαζόμαστε νέα τουριστικά χωριά. Ας αναστηλώσουμε μνημεία και παραδοσιακούς οικισμούς, ας επενδύσουμε στην προστασία κι όχι στην καταστροφή της φύσης.

9-4-2023

Φώτης Ποντικάκης

Μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Πράσινων που συμμετέχουν στη συμμαχία «Πράσινο και Μωβ»

 

Οι πρώτες 100 υποψηφιότητες του "Πράσινο & Μωβ"

 

Η συμμαχία Πράσινο & Μωβ έδωσε στη δημοσιότητα (31-3-2023) τα πρώτα 100 ονόματα υποψηφίων της για τις εθνικές εκλογές της 21ης Μαΐου. Το Πράσινο & Μωβ φιλοδοξεί να προσθέσει χρώμα στην Ελληνική Βουλή, να αλλάξει τόσο τον τρόπο που ασκείται η πολιτική, όσο και τις πολιτικές επιλογές, αλλά και τους πολιτικούς συσχετισμούς. 

Οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις πρόδωσαν και εξαπάτησαν την ψήφο εμπιστοσύνης του ελληνικού λαού. Κυβέρνησαν με διάφορους τρόπους και συνδυασμούς και απέτυχαν. Έσπειραν τη διχόνοια, το φόβο, την ανασφάλεια, το ψέμα, την ανισότητα, τον ρατσισμό. Πούλησαν και λεηλάτησαν τον πλούτο της χώρας, την αξιοπρέπεια και τη υπερηφάνεια των πολιτών. Ήρθε πλέον η ώρα της αλήθειας, της ενίσχυσης της δημοκρατίας, της διαφάνειας, του κράτους δικαίου, των πράσινων πολιτικών, της κοινωνικής αλληλεγγύης και συνοχής, της δικαιοσύνης, της ανατροπής με ευοίωνη ευρωπαϊκή πλεύση. Είναι η ώρα να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη και να ξαναγεννηθεί η ελπίδα στα έδρανα της Βουλής με έργα και πράξεις από τη συμμαχία Πράσινο & Μωβ.  

Στα ψηφοδέλτια του Πράσινο & Μωβ συμμετέχουν τόσο παλιότερα όσο και πολλά νέα στελέχη του οικολογικού-πράσινου, φιλοευρωπαϊκού και φιλοζωικού χώρου που σήμερα αποτελούν την Ομάδα των Πράσινων / EFA στο Ευρωκοινοβούλιο. Συμμετέχουν: δύο πρώην ευρωβουλευτές Μιχάλης Τρεμόπουλος και Νίκος Χρυσόγελος. Ο πρώην δήμαρχος Κοζάνης Λευτέρης Ιωαννίδης. Πολλά στελέχη της αυτοδιοίκησης που έχουν ιδρύσει το δίκτυο 72 πράσινων αυτοδιοικητικών. Ενεργοί πολίτες σε θέματα δημοκρατίας, δικαιωμάτων, προστασίας του ανθρώπου, της φύσης και των ζώων. Πανεπιστημιακοί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ακτιβιστές, άνθρωποι της κοινωνίας των πολιτών, στελέχη που ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες, κοινωνικές και πολιτικές, συναντώνται σε μια συμμαχία επτά πολιτικών δυνάμεων: Οικολόγοι Πράσινοι, Πράσινοι, Πράσινοι-Αλληλεγγύη, Πειρατές, Κόμμα για τα Ζώα, Βολτ Ελλάδας και Κύκλος – Οικοφεμινιστικό Quίνημα. 

Το Πράσινο & Μωβ στοχεύει να προωθήσει στη Βουλή και στην κοινωνία σύγχρονες, οικολογικές απαντήσεις με αλληλεγγύη και σεβασμό στον Άνθρωπο, τη Φύση και τα Ζώα. Μια δίκαιη, βιώσιμη δυναμική οικονομία για όλους και όλες. Να στηρίξει ενεργά και σταθερά τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Την προστασία και του κλίματος και της φύσης. Την κοινωνική δικαιοσύνη και συνοχή, καθώς και την ισότητα, σε μια πράσινη και ομόσπονδη Ευρώπη αξιών και δικαιοσύνης. 

Συνεπικεφαλής στο Πράσινο & Μωβ  είναι ο Δομήνικος Χρυσίδης (επιστήμονας κοινωνικής πολιτικής, που ειδικεύεται σε θέματα αξιολόγησης δημόσιων πολιτικών, διεθνούς ανάπτυξης και βιωσιμότητας) και η Βασιλική Γραμματικογιάννη (δημοσιογράφος, που ειδικεύεται σε περιβαλλοντικά θέματα).

Αναλυτικά οι 100 πρώτες υποψηφιότητες του Πράσινο & Μωβ

Α’ Αθηνών

ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ, ιδιωτική υπάλληλος, ηθοποιός, βίγκαν ακτιβίστρια

ΒΑΛΤΣΙΚ ΒΙΟΛΕΤΤΑ, δικηγόρος, ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ζώων

ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΓΙΑΝΝΝΗ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, συνεπικεφαλής, δημοσιογράφος περιβαλλοντικών θεμάτων

ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ, ηλεκτρολόγος μηχανικός και μηχανικός υπολογιστών (ΕΜΠ), Ph.D in Medical Image Processing (Imperial College, Harvard University), ερευνήτρια

ΜΙΧΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, υπεύθυνος καταστήματος βιολογικών προϊόντων

ΞΕΣΦΙΓΓΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, διευθυντής στον τομέα των logistics

ΠΕΤΕΙΝΑΚΗ ΜΑΡΙΑ, αρχιτέκτονας, ακτιβίστρια σε θέματα αστικού περιβάλλοντος και οικοφεμινισμού

ΣΤΡΟΒΙΛΙΔΟΥ ΗΛΕΚΤΡΑ, συνταξιούχος μηχανικός, ενεργή στο γυναικείο κίνημα, τα κινήματα πόλης και ελεύθερων χώρων

 

 

B’  Βόρειος Τομέας Αθηνών

ΓΙΟΚΑΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, αρχιτέκτονας μηχανικός (ΕΜΠ)

ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΠΟΥΛΟΣ ΧΑΡΗΣ, δημοσιογράφος Τοπικής Αυτοδιοίκησης

ΚΩΣΤΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, διεθνολόγος, Ph.D διεθνείς σχέσεις, πρώην στέλεχος του ΟΗΕ σε θέματα διεθνών σχέσεων, κλιματικής αλλαγής, βιωσιμότητας, ειρηνικής επίλυσης διαφορών

ΛΕΒΑΝΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ, δικηγόρος – περιβαλλοντικό δίκαιο

ΜΑΝΟΥΣΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, δημοσιογράφος, στέλεχος τουριστικού τομέα

ΠΛΕΙΩΝΗ ΖΗΛΦΙΔΟΥ ΑΝΝΑ, φωτογράφος, βίγκαν ακτιβίστρια

ΠΡΩΤΟΨΑΛΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, εκπαιδευτικός, εμπειρογνωμόνων για θέματα νεολαίας

ΣΑΡΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ – ΝΙΚΗΣ ΓΙΑΝΝΑ, ακτιβίστρια περιβαλλοντικών θεμάτων, γραφίστρια

ΦΑΜΠΡΙΚΕΖΗ ΘΕΟΔΩΡΑ, στέλεχος ένωσης Ευρωπαϊκών Πανεπιστημίων, Συμπρόεδρος Βολτ Ελλάδας

ΧΟΥΤΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ, αρχιτέκτονας

 

 

Β3’ Νότιος Τομέας Αθηνών 

ΒΟΥΓΕΣΗ ΝΤΑΪΑΝΝΑ, επιχειρηματίας

ΠΑΛΤΟΓΛΟΥ ΑΣΗΜΙΝΑ, επιχειρηματίας στον τομέα της διατροφής

ΦΟΥΡΝΑΡΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ, οικονομολόγος – επιχειρηματίας, Συμπρόεδρος Βολτ Ελλάδας

ΧΡΥΣΟΓΕΛΟΣ ΝΙΚΟΣ, πρώην ευρωβουλευτής ΠΡΑΣΙΝΟΙ/EFA, πρώην Περιφερειακός Σύμβουλος Ν. Αιγαίου, ιδρυτικό μέλος και στέλεχος περιβαλλοντικών οργανώσεων και κινήσεων πολιτών, χημικός – περιβαλλοντολόγος, στέλεχος κοινωνικής συνεταιριστικής επιχείρησης

 

 

Β2’ Δυτικός Τομέας Αθηνών 

ΤΖΩΡΤΖΟΥ ΜΥΡΤΩ, δημοσιογράφος, petpet.news, βίγκαν ακτιβίστρια 

 

Α’ Πειραιώς 

ΓΙΟΚΑΡΗ ΕΛΕΝΗ, σκηνοθέτης

ΚΑΛΑΠΟΘΑΡΑΚΟΣ ΝΙΚΟΣ, πρώην πρόεδρος της ΕΠΟΙΖΩ, ενεργός σε θέματα βιολογικής γεωργίας, εκδότης του περιοδικού “Βιοκαλλιέργειες” και της εφημερίδας “Φωνή της Μάνης “

ΣΚΟΥΡΤΑ ΜΑΡΙΑ ΑΣΤΡΑΔΕΝΗ, ψυχολόγος, βίγκαν ακτιβίστρια

 

Β’ Πειραιώς

ΚΑΡΑΜΠΑΤΟΣ ΗΡΑΚΛΗΣ, Δρ. Θεολογίας, δημοσιογράφος, ιστορικός

ΚΟΝΤΟΣ ΘΩΜΑΣ (ΠΙΕΡΟ), φοιτητής,  βίγκαν ακτιβιστής 

 

Α’ Ανατολικής Αττικής

ΑΛΙΓΙΖΑΚΗ ΠΗΝΕΛΟΠΗ, ιδιωτική υπάλληλος, εμψυχώτρια ΑΜΕΑ, τραγουδίστρια

ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, πολιτικός μηχανικός – ελεύθερος επαγγελματίας

ΒΑΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ ΒΑΦΑΚΟΥ ΣΟΦΙΑ, μουσικός, βίγκαν ακτιβίστρια

ΚΑΛΑΦΑΤΑΚΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, ιατρός, επίκουρος καθηγητής Ιατρικών Νευροεπιστημών Queen Mary University of London

ΜΟΥΡΚΑΚΟΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ (ΧΑΡΗΣ), ιδιωτικός υπάλληλος – γενικός διευθυντής στο Συλλογικό Σύστημα Εναλλακτικής Διαχείρισης ΑΕΚΚ Α.Α.Ν.ΕΛ. Α.Μ.Κ.Ε.

 

 

Αιτωλοακαρνανία

ΚΟΛΩΝΙΑΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ, δικαστικός επιμελητής,  βιομελισσοκόμος 

 

Αργολίδα

ΕΣΚΙΟΓΛΟΥ ΠΕΤΡΟΣ, μαθηματικός, Μάστερ σε Επιστήμες Πληροφορικής

 

Αρκαδίας

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΝΙΤΑ, δημοσιογράφος

 

Άρτης

ΣΠΑΗ ΑΝΝΑ, δικηγόρος, ακτιβίστρια βίγκαν

 

Αχαϊας

ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΑΤΟΣ ΧΑΡΗΣ, ιατρικός επισκέπτης

ΚΟΣΜΑΤΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ, ιδιωτικός εκπαιδευτικός

ΛΕΒΕΝΤΑΚΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΗ, Ph.D, M.Sc. οικονομολόγος, στατιστικός, διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ

ΤΣΙΜΑΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, στατιστικός, επενδυτής

 

Δράμας

ΙΑΚΩΒΙΔΟΥ ΚΥΡΙΑΚΗ, εκπαιδεύτρια ΔΙΕΚ στον τομέα του τουρισμού 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ ΑΓΓΕΛΟΣ, πληροφορικός  

 

Δωδεκανήσου

ΛΟΥΙΖΙΔΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, σκηνοθέτης 

ΦΟΥΝΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ (ΝΤΙΝΟΣ), συνταξιούχος ελεύθερος επιχειρηματίας, καλλιτέχνης

 

Εύβοιας

ΤΣΑΛΑΜΑΝΙΟΥ Αύρα, πρόεδρος φιλοζωικής οργάνωσης

ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΥ ΓΙΩΤΑ, καθηγήτρια γερμανικών, βίγκαν ακτιβίστρια

 

Ευρυτανίας

ΜΑΝΙΚΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, σύμβουλος επιχειρήσεων – οικονομολόγος, Πρόεδρος Τοπικής Κοινότητας Κρικέλλου Ευρυτανίας 

 

Ζακύνθου

ΚΙΤΣΙΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ, αρχιτέκτονας 

 

Ηλείας

ΚΩΤΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ, μεταδιδακτορικός ερευνητής στη βιολογία, μουσικός, ποιητής, δοκιμιογράφος 

 

Ημαθίας

ΑΓΓΕΛΟΓΛΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ, βιολόγος

 

Ηρακλείου

ΔΑΝΑ ΕΛΕΝΗ, ιδιωτική υπάλληλος, βίγκαν ακτιβίστρια

ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ, γραφίστας, στέλεχος οικολογικών οργανώσεων, πρώην περιφερειακός σύμβουλος Κρήτης

 

 

Α’ Θεσσαλονίκης 

ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΟΥ ΜΑΡΙΑ, συνταξιούχος ασφαλιστής, βίγκαν ακτιβίστρια, δημοτική σύμβουλος

ΓΑΣΠΑΡΗΣ ΞΕΝΟΦΩΝ, μηχανολόγος μηχανικός, πραγματογνώμονας

ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ομότιμος καθηγητής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στον τομέα της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης

ΔΟΔΟΥΡΑ ΕΥΘΥΜΙΑ (ΕΦΗ), τραπεζικός, πρόεδρος του Φιλοζωικού Σωματείου “ο Άργος”

ΖΕΤΟΥ ΦΑΝΗ, τεχνολόγος τροφίμων, πρώην πρόεδρος περιβαλλοντικού συλλόγου ΟΙΚΟ-ΟΡΑΜΑ Πεύκων

ΛΙΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ, επίκουρος καθηγητής πολιτικών επιστημών στο πανεπιστήμιο ΙΕ (Μαδρίτη)

ΣΤΕΦΑΝΗ ΟΛΓΑ, δικαστική επιμελήτρια, μέλος του ΔΣ του ΣΔΕΕΘ, φωτογράφος, μουσικός, Οργανωτική Γραμματέας Οικολόγων ΠΡΑΣΙΝΩΝ

ΤΡΕΜΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΧΑΗΛ, πρώην ευρωβουλευτής Πράσινων/EFA, δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης, δικηγόρος

 

Β’ Θεσσαλονίκης 

ΓΙΑΝΝΟΥΔΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, υποψήφιος διδάκτορας Φιλολογίας, συγγραφέας

ΠΑΡΤΟΖΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, πρώην πρόεδρος ΔΣ του συνεταιρισμού Bios Coop

ΣΛΑΥΚΙΔΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, μέλος παιδαγωγικής ομάδας ΚΠΕ Ελευθέριο – Κορδελιό

ΥΦΑΝΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, εκδότης του περιοδικού Οικοτοπία

 

 

Ιωαννίνων

ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΣΤΑΣ, περιβαλλοντολόγος, υποψήφιος διδάκτορας πληθυσμιακής οικολογίας

ΚΑΡΑΣΑΒΒΙΔΟΥ ΕΛΕΝΗ, διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων 

 

Καβάλας

ΜΑΚΡΗ ΣΟΦΙΑ, συνταξιούχος 

 

Καρδίτσας

ΜΑΡΙΟΓΛΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ, πρώην πρόεδρος εργαζομένων ΕΥΑΘ

 

Κέρκυρας

ΦΑΚΙΟΛΑ ΝΤΑΪΑΝΑ, καθηγήτρια γερμανικών, μεταφράστρια, βίγκαν ακτιβίστρια

 

Κεφαληνίας

ΚΟΣΜΑΤΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, MEd, M.Sc., εκπαιδευτικός

 

Κιλκίς

ΛΕΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ, ακτινολόγος 

 

Κοζάνης

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ, πρώην Δήμαρχος Κοζάνης

ΦΤΑΚΑ ΦΑΝΗ, μέλος της Οικολογικής Κίνησης Κοζάνης, πρώην αντιδήμαρχος πολιτιστικών

 

Κυκλάδων

ΒΕΝΙΟΥ ΑΡΓΥΡΩ ΜΑΡΙΑ, μη βίαιη εκπαιδεύτρια σκύλων, βίγκαν ακτιβίστρια 

ΤΑΤΑΡΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Διεθνείς Ευρωπαϊκές Σπουδές Πάντειο, Client Service Associate

 

Λαρίσης

ΓΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ ΝΙΚΟΣ,  εκπαιδευτικός M.Sc. συνταξιούχος, συγγραφέας βιβλίων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, ορειβάτης  

ΡΑΠΤΗΣ ΝΙΚΟΣ, επιχειρηματίας, ψυχολόγος, βίγκαν ακτιβιστής

ΤΥΜΠΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, βίγκαν ακτιβιστής

 

Λέσβου

ΜΠΑΚΑΣ ΜΙΧΑΛΗΣ, στέλεχος οικολογικών και ανθρωπιστικών οργανώσεων, φωτογράφος στο μεταπτυχιακό σε περιβαλλοντική πολιτική και διαχείριση.

 

Μαγνησίας

ΔΑΛΑΜΑΓΚΑ ΜΑΡΙΑ, καθηγήτρια χορού, βίγκαν ακτιβίστρια

 

Μεσσηνίας

ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΥ ΘΕΩΝΗ, digital creator

ΤΥΡΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ, οικονομολόγος

 

 

Πιερίας

ΛΕΒΕΝΤΗ ΚΛΕΙΩ, αρχιτέκτων, καθηγήτρια

ΝΤΑΓΛΙΟΥΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, πολιτικός μηχανικός, ελεύθερος επαγγελματίας, απόφοιτος Πολυτεχνείου Ξάνθης

 

 

Σερρών

ΖΩΤΟΥ ΕΛΕΩΝΟΡΑ, οικονομολόγος, πρώην νομαρχιακή σύμβουλος

ΜΑΚΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, εμψυχωτής εργαστηρίων, πρώην περιφερειακός Σύμβουλος Αν. Μακεδονίας – Θράκης 

 

Τρικάλων

ΚΑΨΑΛΗΣ ΦΩΤΗΣ,  επιχειρηματίας

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ, ελεύθερος επαγγελματίας στον τομέα της πληροφορικής

 

 

Χαλκιδικής

ΡΟΥΠΑΣ ΑΝΤΩΝΗΣ, χημικός

 

Χανίων 

ΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗ ΡΟΥΛΑ, βιώσιμος τουρισμός, στέλεχος οικολογικών κινημάτων 

ΠΟΝΤΙΚΑΚΗΣ ΦΩΤΗΣ, εκπαιδευτικός περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, στέλεχος οικολογικών κινημάτων,

ΧΑΤΖΗΣΑΒΒΑ ΑΝΝΑ, συνταξιούχος αστυνομικός, βίγκαν ακτιβίστρια

 

Η συμμαχία Πράσινο & Μωβ παρουσίασε στις 30/1/2023, στα ΜΜΕ τους δύο συνεπικεφαλής της Δομήνικο Κ. Χρυσίδη και Βασιλική Γραμματικογιάννη – καθώς και τα κύρια σημεία της διακήρυξης και του προγράμματός της για την οικονομία, τους δημοκρατικούς θεσμούς, το κράτος δικαίου, την κοινωνική δικαιοσύνη, την κλιματική και οικολογική κρίση, τη βιώσιμη κινητικότητα, τη νεολαία, την ακρίβεια, την ενεργειακή κρίση, τη φτώχεια, την παιδεία και τον πολιτισμό, τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα, την διαφθορά, τις εξορύξεις, τις πολιτικές ισότητας και φύλων και την ευρωπαϊκή οπτική.

Μοντέλο ΟΣΕ και στο νερό;

Το «επιτυχημένο» μοντέλο του ΟΣΕ επιχειρεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση και στο ζήτημα του νερού: Πολυδιάσπαση κάθε δημόσιας ή δημοτικής επιχείρησης διαχείρισης του νερού σε 5-6 μικρότερες και στη συνέχεια ιδιωτικοποίηση όσων μπορέσουν. Το μοντέλο αυτό που εφαρμόστηκε τόσο στον ΟΣΕ όσο και στη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ, οδήγησε τελικά στην τραγωδία στα Τέμπη.

Προηγούμενες προσπάθειες ιδιωτικοποίησης του νερού στην Ελλάδα απέτυχαν χάρη στις κινητοποιήσεις των πολιτών που περιλάμβαναν τοπικό δημοψήφισμα στη Θεσσαλονίκη (που κατέδειξε τη συντριπτική αντίθεση των πολιτών) αλλά και δικαστικές προσφυγές, μία εκ των οποίων σταμάτησε την προσπάθεια μερικής ιδιωτικοποίησης του νερού στην Αθήνα.

Έτσι, η κυβέρνηση επανήλθε με τροπολογία στο νομοσχέδιο για το περιβάλλον 263 άρθρων και 357 σελίδων που κατέθεσε με ελάχιστες προσχηματικά ημέρες διαβούλευσης που περιλάμβαναν το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας με τίτλο «Μετονομασία της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας σε Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων, διεύρυνση του αντικειμένου της με αρμοδιότητες επί των υπηρεσιών ύδατος και της διαχείρισης αστικών αποβλήτων και ενίσχυση της υδατικής πολιτικής».

Σύμφωνα με την Ένωση Διοικητικών Δικαστών, «η διαχείριση των υδάτων, η διαμόρφωση της υδατικής πολιτικής και οι συναφείς αποφάσεις των παρόχων υπηρεσιών ύδατος απομακρύνονται από το Κράτος και ανατίθενται στην αρμοδιότητα της δημιουργούμενης Ανεξάρτητης Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων». Κατά τους διοικητικούς δικαστές «με τον τρόπο αυτό χάνεται ο χαρακτήρας του πόσιμου ύδατος ως κοινωνικού αγαθού, απαραιτήτου για την ζωή και την υγεία των πολιτών και αντί αυτού αντιμετωπίζονται οι σχετικές υπηρεσίες ως ρυθμιζόμενες κατ’ αντιστοιχία με αγορές άλλων αγαθών και υπηρεσιών». (οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Επίσης με βάση τις αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας (βλ. ΣτΕ 1906/2014, 190-191/2022), «για την εξασφάλιση της υγείας των πολιτών δεν νοείται παρά μόνο άμεσος κρατικός έλεγχος στους παρόχους υπηρεσιών ύδατος (π.χ. ΕΥΔΑΠ), ο οποίος δεν μπορεί να υποκατασταθεί με την απλή εποπτεία μέσω της ως άνω Ανεξάρτητης Αρχής».

Για όσους δεν εμπιστεύονται όσα λένε οι εργαζόμενοι κι οι δικαστές, θα προτείναμε να ρίξουν μια ματιά στο τι έγινε με την ιδιωτικοποίηση του νερού σε μεγάλες μητροπόλεις όπως στο Παρίσι και το Βερολίνο. Η ποιότητα του νερού χειροτέρεψε, αποκαλύφθηκε ότι είχε υπογραφεί «ρήτρα μυστικότητας» για την ποιότητα του νερού με τις ιδιωτικές εταιρείες και τελικά οδηγήθηκαν στην επανακρατικοποίηση ή επαναδημοτικοποίηση (αγορά από τους Δήμους) των εταιρειών διαχείρισης υδάτων. (Σχετικά δείτε το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου «Μέχρι την τελευταία σταγόνα»).

Θα άξιζε βέβαια να αναφέρουμε και το παράδειγμα της Βολιβίας όπου η ιδιωτικοποίηση του νερού που δόθηκε σε μεγάλη πολυεθνική οδήγησε ακόμη και στην απαγόρευση συλλογής του νερού της βροχής (!) και τελικά σε εξέγερση των πολιτών στην Κοτσαμπάμπα. Κι εκεί μάζεψαν άρον – άρον την ιδιωτικοποίηση.

5-6 ιδιωτικές εταιρείες που θα διαχειρίζονται το νερό στην πράξη σημαίνει πολλαπλασιασμό των τιμών, άγνωστη ποιότητα νερού και κίνδυνος για τη δημόσια υγεία. Κι αν κάτι συμβεί, οι ιδιώτες θα παίζουν την κολοκυθιά για τις ευθύνες. Ας μην επαναλάβουμε τα λάθη που έγιναν αλλού με την ιδιωτικοποίηση του νερού.

17-3-2023

Φώτης Ποντικάκης

Μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Πράσινων που συμμετέχουν στη συμμαχία «Πράσινο και Μωβ»

Πολιτισμός, Παιδεία, Περιβάλλον στο στόχαστρο

Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης

Το τελευταίο διάστημα γινόμαστε μάρτυρες μιας γενικευμένης επίθεσης στο Περιβάλλον, την Παιδεία και τον Πολιτισμό. Η επίθεση αυτή έχει κοινά χαρακτηριστικά: Την απαξίωση κοινών αγαθών, την ιδιωτικοποίηση-εκχώρηση σε ιδιωτικά συμφέροντα, την συκοφάντηση εκείνων που ασχολούνται με αυτά είτε λόγω της θέσης τους είτε λόγω ευαισθησίας γι’ αυτά.

Σχεδόν παράλληλα και ταυτόχρονα εξελίσσονται αυτές οι επιθέσεις: Μεγαλεπήβολα σχέδια για οικοδόμηση και προώθηση μαζικού τουρισμού σε προστατευόμενες παραλίες που ανήκουν στο δίκτυο ευρωπαϊκών οικοτόπων NATURA 2000 όπως τα Φαλάσαρνα, το Λαφονήσι, η Γραμπούσα. Μετατροπή των 5 μεγάλων Αρχαιολογικών Μουσείων σε ΝΠΔΔ με διορισμό της Διοίκησής τους από την κυβέρνηση. Αναγνώριση πτυχίων καλλιτεχνικών σπουδών σε ιδιωτικά κολέγια με ταυτόχρονη υποβάθμιση των καλλιτεχνικών σπουδών ακόμη και σε κρατικές σχολές όπως οι Δραματικές Σχολές του Εθνικού Θεάτρου και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος. Σχολεία και Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (ΚΠΕ/ΚΕΠΕΑ) επιδιώκεται από την κυβέρνηση να λειτουργούν «χωρίς δαπάνη για το δημόσιο», όπως γλαφυρά αναφέρει εγκύκλιος για τα ΚΠΕ.

Την ίδια ώρα, βγάζει μάτι σχεδόν η παράλληλη επίθεση στον καλλιτεχνικό κόσμο, στους αρχαιολόγους που υπερασπίζονται τα δημόσια Μουσεία, στους εκπαιδευτικούς που λειτουργούν τα σχολεία σε κυριολεκτικά πολεμικές συνθήκες, με καθημερινές απειλές από το Υπουργείο, δικαστήρια κατά των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών, επαναφορά του αλήστου μνήμης θεσμού των επιθεωρητών στα σχολεία. Να μην ξεχνάμε και την επίθεση στους ευαίσθητους για το περιβάλλον πολίτες που τους κοροϊδεύουν σε δημοτικά συμβούλια ως «Καρέτα καρέτα» και άλλα παρόμοια.

Σε μια δημοκρατική κοινωνία όμως θα έπρεπε να γίνεται ακριβώς το αντίθετο. Η όποια κυβέρνηση- διοίκηση, αυτοδιοίκηση κλπ θα έπρεπε να συζητάει και να συναποφασίζει πρώτα απ’ όλα με τους άμεσα ενδιαφερόμενους πολίτες για κάθε θέμα. Να συζητά και να συναποφασίζει με εκπαιδευτικούς και γονείς για θέματα Παιδείας. Με τους εκπαιδευτικούς των Κέντρων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης να συζητά για την λειτουργία τους. Με τους αρχαιολόγους να συζητά για τα Μουσεία. Με τους καλλιτέχνες για τις καλλιτεχνικές σπουδές και τις Τέχνες. Στην Ελλάδα όμως γίνεται ακριβώς το αντίθετο: Κυβέρνηση και τοπικές εξουσίες συζητάνε σε ένα μικρό κύκλο του κυβερνώντος κόμματος/παράταξη και φίλων που έχουν πρόσβαση στην εξουσία, κατά κανόνα πλουσίων, κι αποφασίζουν ερήμην των άμεσα ενδιαφερόμενων.

Οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, εκπαιδευτικοί, καλλιτέχνες, αρχαιολόγοι, ευαίσθητοι για το περιβάλλον πολίτες κοκ, απλά καλούνται να εφαρμόζουν τις κατά καιρούς αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην τους. Προτεραιότητα για την κυβέρνηση έχουν τα μεγάλα ιδιωτικά συμφέροντα και τα κέρδη τους. Φύση, Πολιτισμός, Παιδεία, Πολιτιστική Κληρονομιά αντιμετωπίζονται ως αγαθά προς πώληση. Ελπιδοφόρα όμως είναι η κινητοποίηση των πολιτών από κάτω για την υπεράσπιση των κοινών αυτών αγαθών.

20-2-2023

Φώτης Ποντικάκης

Μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Πράσινων οι οποίοι συμμετέχουν στη συμμαχία «Πράσινο και Μωβ»

Γιατί όχι χρηματοδότηση Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης από τον κρατικό προϋπολογισμό;

Ζώντας καθημερινά την Κλιματική Κρίση και την απώλεια της βιοποικιλότητας, αντιμετωπίζοντας ζητήματα όπως τα σκουπίδια κι η διαχείρισή τους, αδέσποτα ζώα, καταστροφή χώρων πρασίνου κοκ, είναι να αναρωτιέται κανείς τι περιμένει η κυβέρνηση και δε χρηματοδοτεί προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης στα σχολεία. Στην αντίθετη μάλιστα κατεύθυνση, με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων για επισκέψεις σε Κέντρα Εκπαίδευσης για το Περιβάλλον και την Αειφορία (ΚΕΠΕΑ/ΚΠΕ) στις 4-1-2023 προς τα σχολεία ορίζεται ρητά ότι «Οι εκπαιδευτικές και οι επιμορφωτικές δράσεις πραγματοποιούνται χωρίς Δαπάνη για το Δημόσιο.»

Η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση στην Ελλάδα χρηματοδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό με μικρά ποσά προς τα σχολεία και τα Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης  μέχρι τις αρχές της οικονομικής κρίσης. Τότε, με δικαιολογία την οικονομική κρίση κατάργησαν κι αυτή την πενιχρή επιχορήγηση (τύπου 50 ευρώ για κάθε σχετικό σχολικό πρόγραμμα) και για τα ΚΠΕ έμεινε η συνεχώς μειούμενη έκτοτε χρηματοδότηση με ευρωπαϊκά κονδύλια μέσω του Ιδρύματος Νεολαίας και Δια Βίου Μάθησης (ΙΝΕΔΙΒΙΜ).

Κι όμως, πόσο φοβερό και τρομερό θα ήταν να χρηματοδοτούνταν η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση από τον κρατικό προϋπολογισμό; Απλά μαθηματικά: 57 Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (ΚΕΠΕΑ πλέον η ονομασία) επί 20.000 το κάθε Κέντρο  = 1.140.000 ευρώ. Ούτε καν το κόστος ενός επαρχιακού δρόμου. Και θα μπορούσαν με άλλα 1-2 εκατομμύρια να χρηματοδοτούν και τα προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης των σχολείων με ένα στοιχειώδες ποσό πχ 500 ευρώ για κάθε πρόγραμμα, για να μην πληρώνουν μαθητές και γονείς από την τσέπη τους για εκπαιδευτικές επισκέψεις. Κι όμως δε βρίσκουν, λέει , χρήματα για να υπάρξει κρατική χρηματοδότηση.

Αν κανείς όμως είναι περίεργος, μπαίνει στην επίσημη ιστοσελίδα του «Πράσινου Ταμείου» (ξέρετε εκεί που πάνε οι φόροι από αυτούς που ρυπαίνουν, πρόστιμα από αυθαίρετα, καύσιμα κλπ). Κι εκεί διαπιστώνει στον οικονομικό απολογισμό του 2021 πχ ότι είναι πλεονασματικός  «Και ανέρχεται στο ποσό των 212.490.147,06€». Και παρακάτω αναφέρει: «Το πραγματικό Ταμειακό υπόλοιπο του Πράσινου Ταμείου στις 31/12/ 2021 είναι πλεονασματικό και ανέρχεται σε € 4.014.254.974,11».

Αυτό που εμείς οι αδαείς καταλαβαίνουμε είναι ότι χρήματα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση υπάρχουν κι εμείς τα βρήκαμε ως πλεόνασμα στο «Πράσινο Ταμείο». Προφανώς όμως δεν υπάρχει η πολιτική βούληση ούτε αυτής ούτε της προηγούμενης κυβέρνησης. Το περιβάλλον, η κλιματική κρίση, η απώλεια της βιοποικιλότητας δεν είναι στις προτεραιότητές τους, κι ας απειλείται η υγεία μας και η ίδια η επιβίωσή μας.

1-2-2023

Φώτης Ποντικάκης

Μέλος του Πανελλαδικού Συμβουλίου των Πράσινων